Kushtet e pranimit të adhurimit

Sinqeriteti është pastërtia e nijetit (qëllimit) të adhurimit.

Dmth: të jetë nijeti i adhurimit, i punës së mirë, i pastër vetëm për All-llahun, që të arrihet kënaqësia e Tij dhe shpërblimi i Tij, dhe mos të përzihet me qëllime tjera prej qëllimeve të dunjasë.

Thotë All-llahu i Lartësuar:
{وَمَا أُمِرُوا إِلَّا لِيَعْبُدُوا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ}
{Dhe ata nuk u urdhëruan me tjetër gjë përveçse t’a adhurojnë vetëm All-llahun, duke qenë të sinqertë në adhurimin e tij}

Thotë shejh Seadi në [Tefsirin e tij]:
“أي: قاصدين بجميع عباداتهم الظاهرة والباطنة وجه الله، وطلب الزلفى لديه،”
“Kuptimi: Duke patur për qëllim dhe duke synuar me të gjitha adhurimet e tyre (punët e mira) të dukshme dhe të brendshme, fytyrën e All-llahut, dhe afrimin tek Ai.”

Thotë All-llahu – Subhaneh:
{وَمَن يَفْعَلْ ذَٰلِكَ ابْتِغَاءَ مَرْضَاتِ اللَّهِ فَسَوْفَ نُؤْتِيهِ أَجْرًا عَظِيمًا}
{Dhe kush e bën atë, duke dëshiruar (duke pasur për qëllim) kënaqësinë e All-llahut, ne do i japim shpërblim të madh}

Ibnul Kajjimi (All-llahu e mëshiroftë) ka thënë:
“فإن ابتغاء مرضاته سبحانه هو الإخلاص”.
“Kërkimi i kënaqësisë së Tij -Subhaneh- është Ikhlasi (sinqeriteti, pastërtia e nijetit).”

Ky ajet tregon se nëse puna bëhet me qëllimin e arritjes së kënaqësisë së All-llahut, ajo punë pranohet dhe ka shpërblim për të. Në të kundertën, jo.

Thotë All-llahu i Lartësuar:
{وَمَثَلُ الَّذِينَ يُنفِقُونَ أَمْوَالَهُمُ ابْتِغَاءَ مَرْضَاتِ اللَّهِ}
{Dhe shembulli i atyre që shpenzojnë pasurinë e tyre duke kërkuar me këtë kënaqësinë e All-llahut …}

Thotë All-llahu – Subhanehu:
{وَمَا تُنفِقُونَ إِلَّا ابْتِغَاءَ وَجْهِ اللَّهِ ۚ}
{Dhe nuk jepni (nuk shpenzoni prej pasurisë) vetëm se duke kërkuar fytyrën e All-llahut}

Thotë ibn Uthejmini:
يعني ما تنفقون إنفاقا ينفعكم إلا ما ابتغيتم به وجه الله، فأما ما ابتغي به سوى الله فلا ينفع صاحبه بل هو خسارة عليه، وقوله: ((إلا ابتغاء)) أي طلب، وقوله: ((ابتغاء وجه الله)) المراد به الوجه الحقيقي، وذلك أن الإنسان إذا كان من أهل الجنة فإنه ينظر إلى الله عزوجل ينظر إليه نظرا حقيقيا بالعين كما قال الله تعالى:
“Kuptimi: “Nuk ka diçka që jepni dhe t’ju bëje dobi, përveç asaj me të cilën kërkoni me të fytyrën e All-llahut. Ndërsa ajo që jipet duke kërkuar me të diçka tjetër (përpos fytyrës së All-llahut dhe kënaqësisë së Tij), ajo nuk i bën dobi dhënësit, madje është humbje (dështim) për të.”

Thotë All-llahu – Subhaneh:
{إِنَّمَا نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لَا نُرِيدُ مِنكُمْ جَزَاءً وَلَا شُكُورًا}
{Ne ju ushqejmë për fytyrë të All-llahut, dhe nuk duam nga ju shpërblim dhe as falenderim}

Është transmetuar nga Muxhahid dhe Seid bin Xhubejr -Tabi’inë, dijetarë dhe komentues të medhenj të Kur’anit,  All-llahu i mëshiroftë- se kanë thënë:
أما والله ما قالوه بألسنتهم، ولكن علمه الله من قلوبهم، فأثنى عليهم ليَرْغَب في ذلك راغب.
“Pasha All-llahun, ata nuk e thanë këtë me gjuhët e tyre, por All-llahu e dinte atë nga zemrat e tyre, prandaj i lavdëroi ata që të nxitet ai që e dëshiron të njejtën gjë.”

Dmth: ata nuk e kanë thënë me gojë që ne po ju ushqejmë për hatër të All-llahut dhe se nuk duam prej jush falenderim.

Por, nijeti i tyre në zemër me këtë veprim ka qenë kërkimi i fytyrës së All-llahut dhe kënaqësisë së Tij.

All-llahu e dinte këtë nga zemrat e tyre, dhe e tha për të lavdëruar punën dhe nijetin e tyre.

Dhe për të treguar se vetëm ajo që bëhet për All-llahun ka shpërblim, si dhe për t’i nxitur me këtë, ata që e dëshirojnë shpërblimin e All-llahut.

Profeti (sal-lall-llahu alejhi ue sel-lem) i tha Seadit (radijall-llahu anhu):
إنَّكَ لَن تُنفِقَ نَفَقةً تَبتَغي بها وجهَ اللهِ إلَّا أُجِرتَ عليها، حتَّى ما تَجعَلُ في فَمِ امرَأتِكَ.
((Ti nuk jep (shpenzon) diçka duke kërkuar me të fytyrën e All-llahut vetëm se shpërblehesh për të, deri edhe për atë (ushqim, apo pije) që e fut në gojën e gruas tënde))
[Buhariu, etj.]

Thotë All-llahu i Lartësuar në një hadith kudsi:
أنا أغنى الشركاء عن الشرك، من عمل عملا أشرك فيه معي غيري تركته و شركه))
((Unë jam më i panevojshmi i ortakëve për ortakëri. Kush vepron një punë (adhurim) dhe më shoqëron mua dikë në të, unë e lë atë dhe ortakërinë (shirkun) e tij))
[Muslimi etj]

Imam Neueuiju (All-llahu e mëshiroftë) ka thënë:
ومعناه: أنا غنيٌّ عن المشاركة وغيرها، فمن عمل شيئًا لي ولغيري لم أقبله، بل أتركه لذلك الغير، والمراد أنَّ عمل المرائي باطل لا ثواب فيه ويأثم به.
“Kuptimi: Unë jam i panevojshëm për ortakëri.
Kush vepron një punë për Mua dhe për dikë tjetër, Unë nuk e pranoj atë (punë), por e lë atë për tjetrin.

Dmth: puna e syefaqësorit (atij që i bën punët me qëllim që të duket e të lavdërohet) është e kotë. Nuk ka shpërblim për të, dhe me këtë ai bën mëkat.”
[Sherh Sahih Muslim]

Ibn Uthejmini (All-llahu e mëshiroftë) ka thënë:
يعني تركت هذا الرجل الذي أشرك معي فلم ألتفت إليه ولم أجازه على عمله،
“Kuptimi: E lë këtë njeri i cili më bëri ortak, nuk kthehem te ai, dhe nuk e shpërblej për punën e tij.”

Profeti (sal-lall-llahu alejhi ue sel-lem) ka thënë:
(( إنَّما الأعمالُ بالنِّيَّاتِ وإنَّما لِكلِّ امرئٍ ما نوى))
((Veprat vlerësohen (shpërblehen) sipas qëllimeve (nijetit), dhe çdo njeriu i takon (dhe do të marrë) atë që ka pasur për qëllim..))
[Buhari & Muslimi]

Ky hadith tregon për rëndësinë e nijetit (e qëllimit).

Dhe se çdo punë vlerësohet mbi bazën e qëllimit.

Nëse adhurimi është me nijetin për All-llahun, me qëllimin që të arrije kënaqësinë e All-llahut dhe shpërblimin e Tij, atëherë adhurimi është i pranuar.

Nëse qëllimi është diçka tjetër prej qëllimeve të dunjasë, si syefaqësia, dëshira për t’u dukur, apo dëshira për t’u lavdëruar, apo për t’u mbrojtur -si rasti i hipokritëve- , ose për të arritur privilegje, poste, famë etj, atëherë ky adhurim (kjo punë) nuk pranohet. Është e refuzuar.

Profeti (sal-lall-llahu alejhi ue sel-lem) ka thënë:
((لا أجْرَ لِمَنْ لا حِسْبَةَ لَهُ))
((Nuk ka shpërblim për atë që nuk llogarit shpërblim))

Ibn Rexheb (All-llahu e mëshiroftë) ka thënë:
لا أجر لمن لم يَحْتَسِب ثواب عمله عند الله- عز و جل-.
“Kuptimi: Nuk ka shpërblim për atë i cili nuk llogarit shpërblimin e punës së tij te All-llahu i Lartësuar.”

Dmth: Ai i cili me punën (adhurimin) që bën ka për qëllim arritjen e diçkaje të kësaj dunjaje, dhe nuk ka për qëllim me të shpërblimin tek All-llahu, shpërblimin e botës tjetër, atëherë ky adhurim (kjo punë) nuk i pranohet, dhe nuk shpërblehet për të

Pra, Ikhlasi, sinqeriteti -pastërtia e nijetit- është që puna e gjitha të bëhet vetëm për All-llahun, me qëllim arritjen e kënaqësisë së Tij dhe shpërblimit të Tij.

Ai i cili bën një punë (adhurim) dhe nijeti i tij nuk është i pastër vetëm për All-llahun, por ka qëllime dunjaje, atëherë puna e tij (adhurimi i tij) nuk pranohet.

Kjo sa i përket kushtit të parë të pranimit të adhurimit (të punës së mirë).