الحمد لله و صلى الله و سلم على نبينا محمد! أما بعد
Thotë autori Muhammed bin Abdul Uehhab -All-llahu e mëshiroftë-:
باب من حَقَّق التوحيد دَخَل الجَنَّةَ بِغَيْرِ حِساب
“Kapitulli në lidhje me sqarimin se kush e realizon teuhidin hyn në xhennet pa dhënë llogari.”
و قولِ الله تعالى : { إِنَّ إِبْرَاهِيمَ كَانَ أُمَّةً قَانِتًا للهِ حَنِيفًا وَلَمْ يَكُ مِنَ الْمُشْرِكِينَ }
Dhe sqarim i fjalës së All-llahut të Lartësuar:
{ ME TË VËRTETË IBRAHIMI ISHTE UMMET (Prijës)**, I BINDUR NDAJ ALL-LLAHUT DHE I KTHYER TE AI (me teuhid). DHE AI NUK ISHTE PREJ IDHUJTARËVE }
(** Fjala e All-llahut { ME TË VËRTETË IBRAHIMI ISHTE UMMET }.
‘Ummet’ këtu do të thotë:
— Njeri te i cili janë mbledhur të gjitha cilësitë e mira.
— Mësues i veprave të mira.
— Prijës në rrugën e drejtë.
— dhe shembull i mirë, ashtu që të ndiqet.)
و قال تعال : { وَ الَّذينَ هُمْ بِرَبِّهِمْ لا يُشْركونَ }
Thotë All-llahu i Lartësuar:
{ DHE ATA TË CILËT ZOTIT TYRE NUK I BËJNË SHIRK (ortakëri) }
عن حُصين بن عبد الرحمن قال: كنتُ عند سعيد بن جُبير فقال: أيكم رأى الكوكب الذي انقَضَّ البارحة؟ فقلتُ: أنا، ثم قلتُ: أما إني لم أكن في صلاة، ولكني لُدغْتُ، قال: فما صنعتَ؟ قلت: ارتقيتُ، قال: فما حَمَلك على ذلك؟ قلت: حديث حدَّثَناه الشعبي، قال: وما حدَّثَكم؟ قلتُ حدثنا عن بريدة بن الحُصيب أنه قال: “لا رُقْية إلا مِن عَيْن أو حُمَة”، قال: قد أحسَن مَن انتهى إلى ما سمع، ولكن حدثنا ابن عباس عن النبي صلى الله عليه وسلم أنه قال: “عُرضت عليّ الأُمم، فرأيتُ النبي ومعه الرَّهط والنبي ومعه الرجل والرجلان، والنبي وليس معه أحد، إذ رُفع لي سواد عظيم فظننتُ أنهم أمَّتي، فقيل لي: هذا موسى وقومه، فنظرتُ فإذا سواد عظيم، فقيل لي: هذه أمَّتك، ومعهم سبعون ألفا يدخلون الجنة بغير حساب ولا عذاب، ثم نهض فدخل منْزله، فخاض الناس في أولئك؛ فقال بعضهم: فلعلهم الذين صحِبوا رسول الله صلى الله عليه وسلم وقال بعضهم: فلعلهم الذين وُلِدُوا في الإسلام فلم يشركوا بالله شيئا، وذكروا أشياء، فخرج عليهم رسول الله صلى الله عليه وسلم فأخبروه، فقال: هم الذين لا يَسْتَرقون، ولا يَكْتَوُون، ولا يَتَطَيَّرون، وعلى ربهم يتوكلون، فقام عُكاشة بن مِحصَن فقال: ادع الله أن يجعلني منهم، قال: أنت منهم، ثم قام جل آخر فقال: ادع الله أن يجعلني منهم، فقال: سَبَقَك بها عكاشة“
Nga Husajn bin Abdur-rahman transmetohet se ka thënë:
“Isha te Seid ibn Xhubejri (tabi’in) dhe ai tha: « Kush prej jush e pa yllin që ra (u shkëput) mbrëmë? »
Thashë: Unë.
Pastaj thashë: Në realitet nuk isha duke u falur (dmth: nuk isha zgjuar dhe po falja namaz, jo), por (isha zgjuar sepse) më pickoi diçka (helmuese).
Ai tha: « Çfarë bëre? »
I thashë: kërkova të më bëjnë rukje.
Ai tha: « Ku u bazove për këtë? »
I thashë: Në një hadith që na e ka transmetuar Sha’biu (tabi’in).
Ai tha: « Ç’farë ju ka transmetuar? »
Thashë: Na ka transmetuar nga Burejde ibn el-Husajb (sahabi) se ka thënë: Nuk ka rukje përveçse nga syri i keq ose nga helmi (dmth: kur të pickon apo kafshon diçka që është helmuese).
Ai tha: « Ka vepruar shumë mirë ai që ndalet (bazohet) te ajo që ka dëgjuar (prej argumenteve). Por neve na ka treguar Ibn Abbasi nga Profeti – sal-lall-llahu alejhi ue sel-lem – se ka thënë:
((M’u paraqitën ummetet (popujt), dhe pashë një profet, dhe bashkë me të një grup të vogël njerëzish (që i kanë besuar).
Dhe një profet dhe bashkë me të një ose dy njerëz.
Dhe një profet që nuk kishte me vete askënd (dmth: nuk i ka besuar askush nga populli i tij).
Dhe (në këtë kohë) pashë një turmë të madhe dhe mendova se ishte ummeti im. Por m’u tha: ‘Ky është Musai dhe populli i tij.’
Pastaj pashë një turmë shumë të madhe dhe m’u tha: ‘Ky është ummeti yt. Dhe me ta janë shtatëdhjetë mijë që do të hyjnë në Xhennet pa llogari dhe pa dënim.’))
Pastaj Profeti – sal-lall-llahu alejhi ue sel-lem – u ngrit dhe hyri në shtëpinë e tij.
Njerëzit filluan të diskutojnë se kush janë ata.
Disa thanë: ndoshta janë ata që e kanë shoqëruar të Dërguarin e All-llahut – sal-lall-llahu alejhi ue sel-lem -.
Disa tjerë thanë: ndoshta janë ata që kanë lindur në Islam dhe nuk i kanë bërë shirk All-llahut.
Dhe (kështu vazhduan duke) përmendur edhe mendime tjera.
Pastaj doli tek ata i Dërguari i All-llahut – sal-lall-llahu alejhi ue sel-lem – dhe ata i treguan për ç’farë kishin thënë. Ai tha:
((Ata janë të cilët nuk kërkojnë t’u bëhet rukje, nuk kërkojnë të mjekohen me hekur të nxehtë (me djegie), nuk besojnë në ogure dhe shenja ogurzeza (nuk besojnë se diçka apo dikush është ters, apo ndjell tersllik), dhe vetëm te Zoti i tyre mbështeten))
Në atë çast u ngrit Ukkashe ibn Mihsan dhe tha: Lute Allahun që të më bëjë prej tyre!
Ai i tha: (( Ti je prej tyre ))
Pastaj u ngrit një burrë tjetër dhe tha: Lute Allahun që të më bëjë edhe mua prej tyre!
I tha: (( Të parapriu në këtë Ukasheja ))
[ Buhariu dhe Muslimi ]
Autori – rahimehull-llah – e ka sjellur këtë kapitull si vazhdim i kapitullit para tij, i cili tregon për dobinë dhe vlerën e teuhidit.
Dhe me këtë don të na tregojë dhe sqarojë se prej dobive të mëdha të teuhidit është se, kush e realizon atë, hynë në xhennet pa dhënë llogari dhe pa u dënuar.
Thotë shejh Sulejman bin Abdil-lah (nipi i autorit) në librin e tij [Tejsirul Azizil Hamid]:
“تحقيق التوحيد : هو معرفته و الاطلاع على حقيقته و القيام به علما و عملا “
“Realizimi i teuhidit është: njohja e tij, dija dhe mësimi i realitetit dhe thelbit të tij, si dhe zbatimi dhe përmbushja e tij në dije dhe punë.”
Thotë shejh Abdur-rahman bin Hasen (nipi i autorit) – All-llahu i mëshiroftë:
قال الشيخ عبد الرحمن بن حسن :
” تحقيقه : تَخْلِيصُه و تَصْفِيَتُه من شوائب الشرك و البدع و المعاصي “. [ فتح المجيد ]
“Realizimi i tij (i teuhidit) është: pastrimi i tij dhe dlirja e tij nga çdo përzierje dhe njollë e shirkut, nga bidatet dhe mëkatet. “
[ Fet’hul Mexhid ]
Thotë Bin Bazi – All-llahu e mëshiroftë:
فإن تحقيق التوحيد هو : تَخْلِيصُه و تَصْفِيَتُهُ من شَوائِب الشرك و البدع و المعاصي…
لأن الشرك إذا كان أكبر يُنافي التوحيد بالكلية،
و إن كان أصغر يُنافي كمالَهُ الواجب ،
و إن كان بدع و معاصٍ فهي تَقْدَح في التوحيد و تَنْقُص في ثوابه و تَخِلُّ به.
فلا يكون توحيد العبد كاملا إلا باجتناب الشرك و المعاصي و البدع”
“Realizimi i teuhidit është: pastrimi dhe dlirja e tij nga njollat e shirkut, nga bidatet dhe mëkatet..
Sepse nëse shirku është i madh, ai e kundërshton teuhidin tërësisht (dmth: e prish të gjithin).
E nëse është i vogël, ai e kundërshton plotësimin e tij të detyrueshëm.
Ndërsa bidatet dhe mëkatet e godasin atë, ia pakësojnë shpërblimin, e cënojnë dhe e dëmtojnë atë.
Prandaj teuhidi i robit nuk mund të jetë i plotë, përveçse duke iu shmangur shirkut, mëkateve dhe bidateve.”
[ Sherh Kitab et-Teuhid. Audoi, binbaz.org ]
Thotë Ibn Uthejmini – All-llahu e mëshiroftë:
“التحقيق معناه تخليص التوحيد من الشرك”
”Realizimi i teuhidit, kuptimi i tij është: Pastrimi i teuhidit nga shirku.”
[ Sherh Kitab et-Teuhid — Audio ]
Thotë shejh Feuzani – All-llahu e ruajt:
تحقيق التوحيد: تَصْفِيَتُه من الشرك الأكبر و الأصغر و من البدع و من المعاصي”
“Realizimi i teuhidit është: pastrimi i tij nga shirku i madh dhe i vogël, nga bidatet dhe mëkatet.”
[ Audio ]
Thotë Ibn Uthejmini:
قال ابن عثيمين في شرحه لكتاب التوحيد :
” وتحقيق التوحيد: تَخْلِيصُه من الشرك، ولا يكون إلا بأمور ثلاثة:
الأول: العلم; فلا يمكن أن تحقق شيئا قبل أن تعلمه، قال الله تعالى: {فاعلم أنه لا إله إلا الله}.
الثاني: الاعتقاد، فإذا علمت ولم تعتقد، واستكبرت، لم تحقق التوحيد، قال الله تعالى عن الكافرين: {أجعل الآلهة إلها واحدا إن هذا لشيء عجاب}، فما اعتقدوا انفراد الله بالألوهية.
الثالث: الانقياد، فإذا علمت واعتقدت، ولم تنقد، لم تحقق التوحيد، قال تعالى: {إنهم كانوا إذا قيل لهم لا إله إلا الله يستكبرون ويقولون أإنا لتاركوا آلهتنا لشاعر مجنون}.
فإذا حصل هذا، وحقق التوحيد; فإن الجنة مضمونة له بغير حساب”
“Realizimi i teuhidit është: pastrimi i tij nga shirku. Dhe kjo nuk mund të arrihet perveçse me tri gjëra:
— E para: Dija (dituria).
Nuk është e mundur t’a realizosh diçka para se t’a dish atë. All-llahu i Madhëruar thotë:
{ DIJE SE NUK KA TË ADHURUAR ME TË DREJTË PËRVEÇ ALL-LLAHUT }
— E dyta: Besimi.
Nëse e di, (dmth: e njeh teuhidin dhe shirkun), por nuk e beson dhe tregohesh mendjemadh, nuk e ke realizuar teuhidin. All-llahu i Madhëruar thotë për jobesimtarët:
{ A I BËRI TË GJITHË TË ADHURUARIT NJË TË ADHURUAR TË VETËM?! ME TË VËRTETË KJO ËSHTË NJË GJË E ÇUDITSHME! }
Ata nuk besuan njësimin dhe veçimin e All-llahut në adhurim.
(dmth: nuk besuan se vetëm All-llahu meriton të adhurohet.)
— E treta: Nënshtrimi dhe dorëzimi.
Nëse e di dhe e beson, por nuk i nënshtrohesh, atëherë nuk e ke realizuar teuhidin. Thotë All-llahu i Madhëruar:
{ KUR U THUHEJ ATYRE: (thoni) LA ILAAHE IL-LALL-LLAH (Nuk ka të adhuruar tjetër me të drejtë përveç All-llahut), ATA TREGOHESHIN MENDJEMËDHENJ DHE THOSHIN: A T’I BRAKTISIM TË ADHURUARIT TANË PËR (fjalën e) NJË POETI TË ÇMENDUR? }
Kur (robi) të arrijë përmbushjen e këtyre dhe realizon (me to) teuhidin, atëherë Xhenneti është i garantuar për të, pa dhënë llogari.”
[ El Kaul El Mufid ]
Pra, realizimi i teuhidit është:
“Pastrimi dhe dlirja e teuhidit nga i gjithë shirku; i madhi dhe i vogli, nga bidatet dhe mëkatet.”
Nëse njeriu e njeh teuhidin dhe e beson atë, e njeh shirkun dhe e mohon atë dhe distancohet prej tij, si dhe i nënshtrohet kërkesave të teuhidit që janë zbatimi i urdhëresave dhe largimi nga ndalesat dhe bidatet, atëherë e ka realizuar teuhidin
Argumentet që ka sjellur autori në këtë kapitull përmbajnë mohimin dhe distancimin nga i gjithë shirku i madhi dhe i vogli. Që do të thotë se, nuk mund të realizohet teuhidi përveçse me distancimin nga i gjithë shirku.
Në hadithin e ‘shtatëdhjetë mijë besimtarëve që do hyjnë në xhennet pa dhënë llogari’ përmenden tre gjëra. Njëra prej tyre është shirku i vogël, që do të thotë se pa distancimin nga shirku i vogël nuk mund të realizohet teuhidi.
Dhe dy të tjerat janë të qortueshme veprimi i tyre.
Autori me këto argumente don të na sqarojë se nëse robi realizon teuhidin duke u distancuar nga shirku i madh dhe i vogël, dhe distancohet nga kërkimi që t’i bëhet rukje, si dhe nga kërkimi që të mjekohet me hekur të nxehtë (me djegie), i tilli futet të grupi i këtyre 70 mijë, që hyjnë në xhennet pa dhënë llogari dhe pa u dënuar.
Kjo tregon për vlerën e madhe të teuhidit, për rëndësinë e tij dhe shpërblimin e madh që arrin ai i cili e mban të pastër teuhidin nga çdo njollë e shirkut; të madh dhe te vogël.
All-llahu e di më së miri.
Ai është më i Dijshmi.
————
و الحمد لله رب العالمين
و صلى الله على نبينا محمد وعلى آله و صحبه و سلم
