Ky është mendimi i Rabiah Er-Ra’j, tabi’in, shejhu i Imam Malik (v 136.h).
Ky është mendimi i Lejth bin Sead, prej tabi tabi’inëve, dijetar i madh, bashkëkohës i Imam Malik.
Ky është mendimi i Ebu Hanifes.
Ky është mendimi i Ibn Tejmijes.
Këtë mendim ka edhe shejh Albani (All-llahu i mëshiroftë të gjithë).

Shejh Albani (All-llahu e mëshiroftë) ka thënë:
“الذي يستطيع أن يضحي فقد وجبت عليه الأضحية”
“Ai që ka mundësi të bëje kurban, e ka obligim të bëje kurban.”
[Silsiletul Hude uen-Nur 1029. alathar net]

Këta dijetarë bazohen në disa argumente, prej tyre:

1) All-llahu -Subhanehu ue Teaala- ka thënë:
{فَصَلِّ لِرَبِّكَ وَانْحَرْ}
{Falu vetëm për Zotin tënd dhe ther kurban (vetëm për Të)}

2) Profeti sal-lall-llahu alejhi ue sel-lem ka thënë:
((من وجد سَعَةً [ و في رواية:  مالا] و لم يُضَحِّ فلا يَقْرَبَنَّ مصلانا))
((Ai i cili ka mundësi (në një transmetim: ka pasuri) dhe nuk bën kurban, mos t’i afrohet vendfaljes tonë))
[Ahmedi, Albani e konsideron Sahih]

Thonë këta dijetarë: “Fjala e Profetit sal-lall-llahu alejhi ue sel-lem: ((Mos t’i afrohet vendfaljes tonë)) tregon se bërja kurban është obligim, sepse kjo fjalë (formë shprehje kaq qortuese) nuk thuhet përveçse për atë që len diçka që është obligim.
Sikur të ishte me dëshirë, siç mendon shumica, nuk do fliste me këtë fjalë qortuese të fortë.”

3) Profeti sal-lall-llahu alejhi ue sel-lem ka thënë:
((من ذَبَح قبل أن يصلي فليُعِدْ مكانها أخرى و من لم يذبح فَلْيَذْبَح))
((Kush e ka ther kurbanin para se t’a fale Bajramin, le të ther një tjetër në vend tij. Dhe kush nuk ka ther (kurban), le të ther))
[Buhariu dhe Muslimi]

Thonë këta dijetarë: “Urdhëri i Profetit sal-lall-llahu alejhi ue sel-lem që të ther kurban tjetër në vend të atij që e theri para namazit, tregon se është obligim. Sepse sikur të ishte me dëshirë nuk do e urdhëronte të bënte kurban tjetër, ngase kjo është shpenzim pasurie.”

Ndërsa sa i përket argumentimit të atyre që e konsiderojnë bërjen kurban të pëlqyer me fjalën e Profetit sal-lall-llahu alejhi ue sel-lem: ((dhe dëshiron të bëjë kurban)), fjala ((dëshiron)) do të thotë që është me dëshirë.. ky argumentim nuk është i saktë, nuk qëndron, sepse kemi shumë raste ku përmendet dëshira për një gjë dhe ajo gjë është obligim.

Thotë All-llahu – Subhaneh:
{وَ مَنْ أراد الآخِرَةَ و سَعَى لَها سَعْيَها}
{Dhe kush dëshiron Ahiretin}

A mund të thuhet që kërkimi i Ahiretit është me dëshirë?! Është i pëlqyer?!

Profeti sal-lall-llahu alejhi ue sel-lem ka thënë:
((من أراد الحج فليتعجَّل))
((Kush dëshiron të bëjë haxhin, le të nxitoje))
[Ebu Dawudi, etj. Albani e konsideron Hasen]

A mund të thuhet që haxhi është me dëshirë?!

Profeti sal-lall-llahu alejhi ue sel-lem këtu ka patur për qëllim haxhin farz.

Profeti sal-lall-llahu alejhi ue sel-lem ka thënë:
((إذا أراد أحدكم أن يأتي الجمعة فليغتسل))
((Kur dikush dëshiron të shkojë në namazin e xhumasë, le të lahet -të marre gusël-))
[Buhariu, Muslimi]

A mund të themi se namazi i xhumasë është me dëshirë, është i pëlqyer?

Jo. Namazi i xhumasë është obligim.

Prandaj, fjala ((dhe dëshiron të bëje kurban)) nuk do të thotë që është me dëshirë.

Une anoj te ajo që të qenurit obligim (për atë që i ka mundësitë, duke mos lënë mangut nevojat familjare) është më afër se sa të qenurit i pëlqyer.