Është shumë e pëlqyer që t’a therësh kurbanin vetë, sepse vet therja e Kurbanit është adhurim i madh.

Thotë Ibn Uthejmini:
فإن الذبح من أكبر العبادات
“Therja e Kurbanit është prej adhurimeve më të mëdha.”

Kur e ther vetë zbaton një tjetër adhurim të madh që është përmendja e emrit të All-llahut kur e ther kubanin.

Nëse nuk e ther dot vetë, atëherë të prezantosh kur të theret kurbani.

Thotë Ibn Uthejmini:
فإن لم يحسن قال العلماء: يحضر ذبحها.
“Nëse nuk e ther dot, thonë dijetarët: atëherë të prezantoje në therjen e kurbanit.”

Duhet të prezantosh te therja e Kurbanit tënd, duhet të angazhohesh me këtë adhurim.

Duhet të të preokupoje ky adhurim.

Preokupimi, dhe angazhimi me këtë adhurim tregon përkushtim ndaj All-llahut dhe devotshmëri ndaj tij.

Dhe pikërisht ky është thelbi i adhurimeve.

Thotë All-llahu تعالى:
{لن ينال الله لحومها و لا دماؤها و لكن يناله التقوى منكم}
Kuptimi:
{Te All-llahu nuk arrin mishi i tyre dhe as gjaku i tyre, porse te Ai arrin devotshmëria juaj}

Ibn Abbasi رضي الله عنهما thotë:
Kuptimi: “Ngjitet te Ai devotshmëria.”

Dmth: ajo që ngjitet, ngrihet te Ai dhe arrin te Ai dhe shpërblen për të është devotshmëria.
[Kurtubiu në tefsirin e tij]

Kjo që bëjnë një pjesë e madhe duke ia lënë tjetrit të merret me kurbanin e tij, dhe vetëm pasi të mbaroje shkon për të marr mishin, kjo tregon dembelizëm ndaj këtij adhurimi.

Dhe kjo është dobësi në këtë adhurim, dhe si rezultat edhe shpërblimi është i dobët, i mangët.