Thotë Imam Neueuiju (All-llahu e mëshiroftë):
قَالَ الْمُتَوَلِّي وَغَيْرُهُ: إذَا تَمَضْمَضَ الصَّائِمُ لَزِمَهُ مَجُّ الْمَاءِ، وَلا يَلْزَمُهُ تَنْشِيفُ فَمِهِ بِخِرْقَةٍ وَنَحْوِهَا بِلا خِلافٍ
“El-Muteuel-li dhe të tjerë kanë thënë: Kur agjëruesi shpërlan gojën, e ka detyrë t’a nxjerrë ujin. Por nuk e ka detyrë t’a thaje gojën me leckë apo diçka të ngjashme. Dhe për këtë nuk ka mospajtim (te dijetarët).”
[El Mexhmu 6/327]

Thotë Ibn Uthejmini (All-llahu e mëshiroftë):
“لا يجب التفل ولو بعد شرب الماء عند أذان الفجر، فإنه لم يعهد من الصحابة رضي الله عنهم فيما نعلم أن الإنسان إذا شرب عند طلوع الفجر يتفل حتى يذهب طعم الماء، بل هذا مما يسامح فيه”.
الممتع 6/428.
“Nuk është detyrë të pështyhet (uji), edhe nëse ka pirë ujë pas ezanit të sabahut, sepse nuk është përcjellë nga sahabët (Allahu qoftë i kënaqur me ta) se njeriu, kur pinte në çastin e agimit, pështynte derisa t’i largohej shija e ujit. Përkundrazi, kjo është prej gjërave që tolerohet.”
[Esh-Sherh el-Mumti’, 6/428]

Pra, kur të laje gojën, mjafton të dale uji, kaq. Nuk ka pse të pështyje.

Lagështira dhe shija që len uji nuk ndikon aspak për agjëruesin.